Online Exclusives
Share
| All Online Exclusives >

Sunset Over Thunder Spring

ตะวันตกที่ซับฟ้าผ่า
by Chiranan Pitpreecha
Translated from Thai by
Noh Anothai
Issue 31 Online Exclusive

3.

 

ห้วยข้าแข้งแดงคลั่งโคลนถั่งถม

ไหลถล่มดินทลายถึงชายเขา

ฤดูน้ำฤูนี้ ฤดีเรา

เป็นหินยังไหลเบามาตามน้ำ

 

สะพานไผ่ไต่เลาะข้ามเกาะแก่ง

ยิ่งโยกแกว่งแรงไกวไหวถลำ

คราวคับแค้นแขวนชีวิตขวิดคะมำ

ผีฟ้าซ้ำผีน้ำซัดนัดกันมา

 

ข้ามขาแข้งแข็งชาขาที่ข้าม

ไร้ลีลาสง่างามแห่งคนกล้า

เพียงชีวิตชอกช้ำธรรมดา

กระเสือกกระสนอ่อนล้ามาเกยเลน

 

 

2.

 

ทั้งไพรพฤกษ์ยามพลบสงบนิ่ง

สายฝนทิ้งหยาดท้ายขาดสายเส้น

แว่ววังเวงเพลงน้ำเพรงกรรมเวร

ทอดร่างเอนอิงขอน ร้อนที่ใจ

 

ลูบเลือดลื่นผื่นทากฝากแผลพิษ

เพ่งพินิจฟ้าหม่นค้นดาวใส

จนดึกดื่นติ่นตาห้ายังไกล

หมดอาลัยในอารมณ์ ข่มตานอน

 

จนรุ่งสาง…

เตรียมเดินทางท่องเถื่อนเหมือนวันก่อน

หากรับรู้ภูลาดตรงลงนคร

วันสุดท้ายในดงดอน…ใช่, วันนี้

 

 

1.

 

พยับฝนต้นตุลาโอบป่าเขา

สยายเงาเทาทาบภาพแปรสี

เป็นเขียวคล้ำดำครึ้มขรึมขจี

คงไม่มีแล้วแดดสายประกายทอง

 

ลง ลง ลง ลง…

ทางดิ่งตรงพงหญ้าฝ่าทุ่งหนอง

ทุกย่างเหยียบขบี้ฝันสุดครรลอง

ลิ่วร่างล่องท่องมา สาแก่ใจ

 

ถึงแล้วหรือนี่?-ที่ราบ

เท้าทาบดินแบนแผ่นใหญ่

ช่วงวันสั้นนักเหตุใด

หวั่นไหวว้าเหว่ได้เวลา

 

 

0.

 

สัมผัสพบมือกร้านก่อนการจาก

ผองเพื่อนยากผู้มาส่งตรงชายป่า

ปลดเปล้งปลงใจให้ด้านชา

ก้าวออกมาพ้นเงาพุ่มสุมทุมไม้

 

ที่ทำการอุทยานซับฟ้าผ่า

เห็นหลังคาลิบโล่งสุดโค้งใหญ่

หนึ่งคำถามสามเราล้วนปั่นป่วนใจ

จะหัวร่อหรือร่ำไห้?-ไม่รู้แล้ว

 


 

3. The earth at Shinbone Creek is crazy red.

It crashes from the heights to lie in heaps

along the mountain’s hem.

Were they made of solid rock,

even our spirits would be swept away

in this season of such water.

 

Above the rapids in the gorge,

a bridge of swinging bamboo stalks

sways madly. So too the lives that we

suspended here, when times had grown intolerable,

lashed now by powers of the wind and rain.

 

On creaking shins we creep across Shin Creek.

No noble strides, no heroes’ gait,

for us whose lives, though battered,

are like any other’s;

we’re cast exhausted on these banks of clay.

 

 

2. By twilight the jungle, with all of its trees,

stands utterly still.

The skies have severed their last strands of rain.

But dripping water sings of ancient ills;

I lie against a log and nurse my pain.

 

Wiping the blood away

from wounds the leeches have left me,

I search the murky sky for stars,

but find instead, by dead of night,

myself suddenly awake,

the sky still out of reach.

Not longing after it anymore,

I force my eyelids closed.

 

Until day breaks.

Making ready, just like the day before,

to roam the wilderness again,

but knowing the mountain slopes ever

toward the city—

our final day in the forest,

yes, is today.

 

 

1. Early October rain

smothers the jungle and its slopes

in deepening gray; green darkens to black.

For us there will be

no more afternoons shining with gold.

 

Down, farther down, always downward we go,

taking the trail through thickets of grass

and slogging through mud,

with every step grinding our dreams,

grinding them down,

bodies cut loose, cast off

—there. Serves us right.

 

Have we reached it at last? Level ground.

Our feet flush with the earth, even and vast.

A day is so short, yet why do I shudder,

why feel this empty? Now is the time.

 

 

0. Rough hands reach for each other

before we part ways:

With us, our friends have shared our hardship

this far. Now steeling ourselves for what lies ahead,

out of the trees we emerge.

 

The rangers’ headquarters at Thunder Spring,

its roof still distant, beyond the next bend.

One question, though, still rankles us three:

whether to laugh or to weep. Who knows anymore?

 

 

(Written 3 Oct. 1988)

 

___

Pitpreecha, Chiranan. ใบไม้ที่หายไป (The leaf that went missing). Bangkok: Aan Thai Press, 1989.

Chiranan Pitpreecha was one of the most prominent student activists of Thailand’s October 14th era, a period of mass, university student-led demonstrations against the military dictatorship. Her collectionใบไม้ที่หายไป (The leaf that went missing) (1989), which documents her years as political activist, won the Southeast Asian Writers (SEAWrite) Award.
Translator
Noh Anothai’s translations range from classical Siamese poetry to contemporary Thai essays and fiction. He has given talks at the Siam Society and the Center for Translation at Chulalongkorn University, both in Bangkok, and taught creative writing in Chiangrai, Thailand. He is a PhD student in Comparative Literature, Track for International Writers, at Washington University in St. Louis.